Νέα προβολή ταινίας στο Τρικούπειο

E-mail Εκτύπωση PDF

Η Κινηματογραφική λέσχη του Μεσολογγίου, για την Κυριακή 11 και την Δευτέρα 12 Νοεμβρίου, έχει προγραμματίσει την προβολή της ταινίας "Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου"

ΚΥΡΙΑΚΗ  11-11-2012  ΩΡΕΣ: 7-9 & 9-11 μ.μ.

ΔΕΥΤΕΡΑ  12-11-2012  ΩΡΕΣ: 7-9 & 9-11 μ.μ.

Οι Γυναίκες του Τελευταίου Ορόφου

Les Femmes du 6eme Etage

Κωμωδία

Διάρκεια: 104'

Διανομή:  Filmtrade, Spentzos Film

Σκηνοθεσία Ζαν - Φιλίπ Λε Γκε

Ηθοποιοί: Φαμπρίς Λουκινί, Σαντρίν Κιμπερλέν, Κάρμεν Μάουρα, Ναταλία Βέρμπεκε

Ο Ζαν-Λουί Ζουμπέρ (Φαμπρίς Λουκινί), ένας ευκατάστατος χρηματιστής και σοβαρός οικογενειάρχης, ζει ήρεμα αλλά βαρετά με την ψηλομύτα γυναίκα του Σουζάν (Σαντρίν Κιμπερλέν) και τα δυο κακομαθημένα βλαστάρια τους. Όμως ο κόσμος τους θα έρθει τα πάνω κάτω, όταν στον τελευταίο όροφο του σπιτιού τους μετακομίζει μια πολύχρωμη και ζωηρή παρέα από Σπανιόλες, που εργάζονται ως οικιακές βοηθοί στην πολυκατοικία. Ο Ζαν-Λουί θα συνδεθεί αναπάντεχα μαζί τους, ιδιαίτερα με τη δυναμική Κονσεπσιόν (Κάρμεν Μάουρα) και κυρίως με τη γοητευτική ανιψιά της, Μαρία (Νατάλια Βέρμπεκε), τη νέα υπηρέτρια της οικογένειάς του, που θα τον κάνουν να εκτιμήσει τις απλές χαρές της ζωής... Μπορεί όμως ν' αλλάξει ένας άντρας της ηλικίας του;

Ναι, μπορεί, είναι η απάντηση, αλλά όχι απότομα, για να υπάρξει λογική, και ταινία. Ο «υδράργυρος» Φαμπρίς Λουκινί, ένας από τους σπουδαιότερους καρατερίστες του παγκόσμιου σινεμά (που ως έντονα Γάλλος, ωστόσο, δεν ευτύχησε να έχει γίνει ευρέως γνωστός), έχει αποκτήσει οικειότητα με τον σκηνοθέτη Φιλίπ Λε Γκουέ μετά από αρκετές συνεργασίες και μετατρέπει έναν ξύλινο, αμετακίνητο άνδρα σε ευαίσθητο άνθρωπο που σκύβει στις αδυναμίες του και μαθαίνει νʼ ακούει, να καταδέχεται και να προσέχει τι γίνεται, πέρα απο τον στενό κώδικα της ανεπαρκούς και προσβλητικής επικοινωνίας του. Οι Γυναίκες του τελευταίου ορόφου ξεκινούν αναμενόμενα, όπως ακριβώς δείχνει η μάλλον αφελής αφίσα της ταινίας: η σύζυγος στέκεται αγέλαστη και θλιμμένη δίπλα σʼ έναν δυσκοίλιο άνδρα, ο οποίος αλληθωρίζει με έκπληξη (λες κι έχει μόλις ανακαλύψει ένα πολύβουο μελίσσι) προς τον πάνω όροφο, απʼ όπου τον παρακολουθεί με πονηρά γελάκια κι ευδιάκριτη ζεστασιά μια παρέα γυναικών, οι υπηρέτριες της πολυκατοικίας. Όταν το έργο προσωποποιείται, αποκτά ταυτότητα, πέρα από τον προφανή συσχετισμό των τάξεων, με τη σύγκρουση του μπουρζουά ζευγαριού με τις Σπανιόλες υπηρέτριες, όπως συνηθιζόταν στη Γαλλία του Ντε Γκολ. Ευτυχώς, δεν μπαίνουμε στη διαδικασία ανατροπής των συμβόλων (οι ξένες δούλες που διαταράσσουν τη βαρετή βασιλεία του σνομπ, αστικού οικογενειακού μοντέλου, ως χορός μοντέρνας ελαφράς τραγωδίας που τιμωρεί τους τυράννους), αλλά παρατηρούμε τα εμβόλια ζωτικότητας σʼ ένα νεκρό ζευγάρι από πραγματικούς ανθρώπους, όπως η Κονσεπσιόν και η ανιψιά της. Ο Λουκινί κάμπτεται και μαλακώνει, επαναστατεί γιατί επιτέλους αμφισβητείται και χαίρεται, ενώ πρώτα κινούνταν σαν κακομαθημένο ρομπότ που απαιτούσε, χωρίς νʼ αναγνωρίζει τα δικαιώματα κανενός. Ο Λε Γκουέ χειρίζεται τη μεταμόρφωση με λεπτότητα και συμπάθεια, με καλούς κινηματογραφικούς τρόπους και αγάπη προς την ιστορία και τους χαρακτήρες της.